Sardunya

      Birkaç gün sayınca uygun bir gün olabileceği kararına vardğımı düşünüyorum. Hakikice düşünmenin ertesine varabilecek pek düşüncem olmadı fakat şu günden ve hatta saatten bağımsız düşünemiyorum. Birkaç yıldır yaşanılan çoğı şeyin sorumluluğu altında ezilmeden önce düşünmek için hep çabalarımdan feragat edip zamana yatırım yapma gafletinde bulundum. Bunların hepsine neden olabilmek için ise ayrıca nedenler aramaya koyuldum. Eminim birbirine kafa sallayan birçok neden vardır ancak sorunlarımı nedenlerden ya da sonuçlardan arındırmaya çalıştım. Başlangıçlarla alıp veremedğim var, evet.     Kısacık kısalıklar... Yan yana sıralayınca sıradan bağımsızlığını duyurmak için yanıp tutuşan epeyce sorunara dönüşüyor. Belli bir sırrın gidişinden ya da çözülüşünden itibaren değil, kısacık aralıklardan ötürü. Neydi geleceğin öfkesi? Huzur mu yoksa gerçek mi? Bunlar karşıt olmasa da aynı da değil. Aynı olmaları için düşünmek ve çabalamak da hiç çabalamamakla karşıt değil. ...

     Bitmek tükenmek bilmeyen husumetleri her yanıma sarmışken yeni yaşıma mahcubiyetle girmek... Sahiden her anın bir bilinmezi vardı hep kafamda. Yaşarken ya da yaşamaya çalışırken yılları tutamamanın verdiği hüzün ve telaş, içimi okşarken ağzımı kapatıyordu. Birkaç ifade bırakabileceğim bir zaman aradım fakat o kadar yolumu kaybettim ki neyi aradığımı unuttum. Ben unuturken taraf tutamıyorum oysaki tarafsızlık da benim kafamın içinde kendimle hesaplaşmamın dayandığı bir taraftı. Bükülmez, kırılmaz ve çatlamaz; zaman gibi. Günler, aylar ve haftalar geçerken yıllara karnı şişti her şeyin. Tutamadım. Ara sıra çıngırağına vurdum ''dur ulan dur'' dedim fakat kendimi dinletemedim. Müdahale edemediğimiz bu zaman her halükarda hızlı geçer. Uzatamadım, kısaltamadım, üzerine oynayamadım. Sadece azıcık sakin olmasını istedim. ''Geçiyorsun ama nelere sebep oluyorsun ulan baksana!'' demek istedim. Ama diyemedim. Dersem herkes gibi bana kızar sandım. Sonra barışmay...