Sardunya

     Bir şekilde dükkan kapama faslına geçip giderken o ilk yakılan sigaranın burna kaçan dumanından dolayı gözlerimin yaşarmasını normal karşıladım. Hayır canım ne ağlaması? Bir yanımda çiçekleri yolunmuş bahar müsveddeleri, diğer yanımda yapraklara küsmüş ağaçların etkisiz girişimleri. Hayır yani ne için bir amaç belirlemeye çalışıyoruz ki? Birkaç kadehin derimizin altında gezindiği odacıklar ve organcıklardan ne kadar bihaberiz? Koşup koşup geri bastığımız düzlükler, çıkıp çıkıp aşağı sıralandığımız tümsekler ve düşüp düşüp toprak yediğimiz çukurlar... Hayır kardeşi isyan etmiyorum, ısrar ediyorum! Bir organizma gibi döngüden döngüye dolanmamaya ısrar ediyorum. Bir gece olacak ve solgun geçecek, ısrar ediyorum. Bir sabah olacak ve durgun bitecek, ısrar ediyorum.      Geçen gün öldüğümü düşünmüştüm. Ötenazik bir yöntemle de değil, ağzımdan çıkan kanların boynumdan omuzlarımı izlercesine aşağılara aktığını hissederek düşünmüştüm. Hissetmiştim, uykum gelmi...

     Unutulmuş bir yığına katılacaksın ve güruh diye bahsedecekler. Bahsetmeleri için bir neden olmadan bahsedecekler. Değersiz bir şekilde ölümü bekleyip seni saracakları beze değer biçeceksin, paran kalmayacak. Kalsa dahi seninle olmayacak. Onda gözleri yok zaten, o geçti. Nefesin rahatsız ediyor onları. Ekolojik dengede yerin yok. Bir enerji döngüsüne mensup, sıradan olmak için bile bir sıraya giremeyen biri olarak öldükten sonra var olacaksın. Haz duymadan, önemini doğru ile yanlış ile bağdaştıramadan saptamaya çalışacaksın. Doğru ne zaten bilmiyorsun, yanlışı ise kendinden ibaret sanıp kendinle bitireceksin. Zamanla bittiğini sadece bu kayda değer ikilemlerle ilgilenerek kayıt dışında kağıda geçiremeden kaybolacaksın.      Evet bu senin hayatın. Hayat ile ilgili birçok kavramsal metodu sıralayıp, yaşadığını belirli duyularla ilişkilendirip gittiğini sanacaksın. Oysa bildiğimiz insancıl tavırlar, değil mi? Birileri sana böyle olmadığını söyleyebilir....