Bir Yanım Pamuk

     Bir şekilde dükkan kapama faslına geçip giderken o ilk yakılan sigaranın burna kaçan dumanından dolayı gözlerimin yaşarmasını normal karşıladım. Hayır canım ne ağlaması? Bir yanımda çiçekleri yolunmuş bahar müsveddeleri, diğer yanımda yapraklara küsmüş ağaçların etkisiz girişimleri. Hayır yani ne için bir amaç belirlemeye çalışıyoruz ki? Birkaç kadehin derimizin altında gezindiği odacıklar ve organcıklardan ne kadar bihaberiz? Koşup koşup geri bastığımız düzlükler, çıkıp çıkıp aşağı sıralandığımız tümsekler ve düşüp düşüp toprak yediğimiz çukurlar... Hayır kardeşi isyan etmiyorum, ısrar ediyorum! Bir organizma gibi döngüden döngüye dolanmamaya ısrar ediyorum. Bir gece olacak ve solgun geçecek, ısrar ediyorum. Bir sabah olacak ve durgun bitecek, ısrar ediyorum.
     Geçen gün öldüğümü düşünmüştüm. Ötenazik bir yöntemle de değil, ağzımdan çıkan kanların boynumdan omuzlarımı izlercesine aşağılara aktığını hissederek düşünmüştüm. Hissetmiştim, uykum gelmişti. Yenilmiştim. Çok fazla olmasa da birkaç tane çürümüş bez parçası ve gezinen çiyanlara tanık olmuştum sonra. Sonra işte uyandığımı sanmıştım. Tıbbi bir anlam taşımasa da psikolojide yer yer konum belirleyebilinecek bir duruma geçtiğimi zannediyorum. Yine bir yanımda çiçekler açmıştı, biliyorum. Tek tek kopardım onları. Kopardım ve dilimin altına koyup orada büyütmeye başladım: Duruma göre pamuk da tıkarım. Ya çiçekler büyüsünler diye dilimin altına ya da hiç büyümesinler diye başka bir yere.
     Geri basmıştım bir dönem. Sigara ve alkolün amansız ikili olduğunun düşünüldüğü şu açıklaması harflerden alacaklı olunan günlerdi. Sırra kadem değil de kalem basılan o günlerdi. Her gece akıtılan mürekkebin elbet bir bedeli olmalıydı. Aldığın oksijenin ve burnunda gezinen sigara kokusunun çetrefilli dönemleriydi. Bir dönemdi ama o günler döner mi bilinmez. Bi avuç pamuğa bağlı. Ya dilimin altına ya da başka yere.