Viraja Girerken Son Çıkıklar ve Kırıklar
Bitmek tükenmek bilmeyen husumetleri her yanıma sarmışken yeni yaşıma mahcubiyetle girmek... Sahiden her anın bir bilinmezi vardı hep kafamda. Yaşarken ya da yaşamaya çalışırken yılları tutamamanın verdiği hüzün ve telaş, içimi okşarken ağzımı kapatıyordu. Birkaç ifade bırakabileceğim bir zaman aradım fakat o kadar yolumu kaybettim ki neyi aradığımı unuttum. Ben unuturken taraf tutamıyorum oysaki tarafsızlık da benim kafamın içinde kendimle hesaplaşmamın dayandığı bir taraftı. Bükülmez, kırılmaz ve çatlamaz; zaman gibi. Günler, aylar ve haftalar geçerken yıllara karnı şişti her şeyin. Tutamadım. Ara sıra çıngırağına vurdum ''dur ulan dur'' dedim fakat kendimi dinletemedim. Müdahale edemediğimiz bu zaman her halükarda hızlı geçer. Uzatamadım, kısaltamadım, üzerine oynayamadım. Sadece azıcık sakin olmasını istedim. ''Geçiyorsun ama nelere sebep oluyorsun ulan baksana!'' demek istedim. Ama diyemedim. Dersem herkes gibi bana kızar sandım. Sonra barışmay...